*از اینکه یه دوست قدیمی رو (الهه مسافر) رو پیدا کردم خیلی مسرور و خرسند گشتم بعد این همه وقت هنوزمنو یادش بود به  وجد امدم.چه احساس خوبی هست که ببینی هنوز برای بعضی ها مهم هستی٬دوست دارن٬و تلاش کردن برای پیدا کردنت. از راه دور می بوسمت خانمی

۲.این و برای اون آدمهایی می نویسم که نمی دونن من کیم و شایدم هیچ وقت هم نتونن بفهمن من کیم:

من الهام متولد ۱۹ مرداد ۱۳۶۳ صادره از شیراز.۱۷ سالم بود که از ایران رفتم ترکیه و از اونجام پیش به سوی کشور صلح یعنی کانادا.کانادا رو خیلی دوست دارم و بیشتر از اون مردم کانادایی. مثل ما ایرانی ها نیستن پر حسادت٬ دروغ و خیلی چیزایه دیگه.آدم بینشون احساس امنیت می کنه.

به قول سهراب روزگارم بد نیست. دانشجوی رشته گرافیک هستم و ۱ ساله دیگه درسم تمومه اما چون تا ۴-۵ ساله دیگه خیال مزدوج شدن ندارم می خوام عکاسی هم بخونم( ز گهواره تا گور دانش بجوی) البته کسی مقصر نیست این منم که از فکر ازدواج افتادم و سرد شودم. یعنی سردم کردن. دیگه هرکی هر سوالی داره بپرسه من هم که همیشه حاضر جواب.

 ۳.چند روز پیشا  برای اولین بار خودم تنها رفتم سینما.توی این چند سال که کانادام هیچ وقت اینجوری احساس تنهایی نکرده بودم. الاف توی West edmonton mall داشتم قدم می زدم که انگاری یه نفر از درونم بهم دستور داد برم بلیط بخرم و تنهایی برم فیلم ببینم. مثل همیشه رفتم از بالا ٬صندلی وسط رو به إشغال خودم در آوردم. تسلط کامل روی پرده ۳ بعدی سینما. اسم فیلم love hapens بود٬ با بازی Jennifer Aniston and Aaron Eckhart. پلات فیلم حرف نداشت. مطلب کلیدی فیلم این بود که اگه گاهی دروغ می گیم یا بهمون دروغ می گن حالا به هر دلیلی چقدر قلب ما یا طرف مقابل بزرگه که بخشش رو جای گزین هر حرف دیگه کرد؟

به یه نفر گفتم:

 کاش می شد تیکه ای از خدا بود٬ مثل اون بخشنده و بزرگوار.

دلتنگی های من:

 اگر یک نفرو دوست داشته باشی یا ازش خوشت بیاد چقدر حاضری به پاش بشینی؟ چقدر حاضری به عهدی که با خودت بستی وفادار بمونی؟